Komt een carnivoor bij de dokter...

Ik weet dat sommige mensen hun mond er maar over houden, als ze met hun probleem bij een arts komen. Dat heb ik zelf ook een tijd gedaan. Want als je vertelt dat je alleen maar vlees eet, zal menig arts je drie seconden langer aankijken, alvorens je te vertellen dat je klachten daar mee te maken hebben om je vervolgens te adviseren per direct weer 'normaal' te eten. En dan nog maar eens terug te komen. Of ze luisteren en horen 'ah hij/zij eet veel vlees', slaan het woordje 'alleen' voor 't gemak even over en gaan er vanuit dat je ook heus gewoon groenten en fruit eet. 

 
Maar vertel je het niet, dan voelt dat natuurlijk ook niet goed. Je wil juist als het om je gezondheid gaat samen met de arts in alle openheid, en met alle beschikbare informatie, een analyse en plan bedenken, toch?
 
Er is nog iets anders waar je tegenaan kan lopen bij artsen, en dat is zo ontzettend zonde. Als je hiermee gestart bent (meestal begin je niet met zoiets extreems als je niet ook forse klachten hebt) en je merkt na enkele weken dat je klachten op miraculeuze wijze verdwijnen, wil je dit waarschijnlijk in al je enthousiasme delen met je arts. Want dan kunnen er vast meer patienten baat bij hebben! Althans, zo'n blij ei ben ik dan wel.

Dus toen ik krom en vast liep van de reumatoide artritis en na een tijdje, zonder de met klem aanbevolen medicatie door de reumatoloog, weer soepel in mijn lijf zat, vertelde ik dat vol enthousiasme aan mijn behandelend arts. Maar hoewel zij voor een raadsel stond hoe die gewrichtsontstekingen 'zomaar ineens' verdwenen konden zijn zonder medicijnen, en ik vertelde wat ik gedaan had, wilde ze er verder niet zo veel over weten. Ze had zich, zei ze, tenslotte te houden aan wat 'wetenschappelijk onderzocht' was. En daarmee kwamen er verder geen vragen meer. Ik begrijp het wetenschappelijke stukje. Maar dat mag, denk ik, gezonde nieuwsgierigheid en openheid niet in de weg te staan. Weg kans op innovaties en nieuwe inzichten. Zo jammer.

Gelukkig is er in het buitenland wel een aantal artsen, psychiaters en onderzoekers die deze observaties al jaren serieus nemen, er onderzoek naar doen, en het toepassen in hun praktijk. Helaas nog niet zo in Nederland, maar voor de initiatieven die er wel zijn, ben ik dit platform gestart. 

Psychologen en voeding/het lichaam... (neuro)psychologie is mijn vak, dus ik heb er dagelijks mee te maken. Wat dit onderwerp betreft (en nog wel meer, maar daar heb ik een andere website voor ;-) lopen we als psychologen mijlenver achter.

Hersenen zijn ook een orgaan, de biochemie daarvan luistert buitengewoon nauw en is dus, natuurlijk, voor een groot deel afhankelijk van wat de eigenaar erin stopt als voeding. Maar ook van je (darm)gezondheid, of je lijf liefdevol wordt aangeraakt (denk ook aan de ouderenzorg!), beweging, rust... nouja, al dat lijflijke. Onderzoeken hiernaar zijn volop in gang, maar het is al wel duidelijk: dit zijn allemaal knoppen waar we óók aan kunnen en vaak moeten draaien, naast de gespreksvoering in de bekende stoel bij de psycholoog.

Maar waar voeding (gelukkig) al wat meer een rol gaat spelen binnen de GGZ, zelfs ook keto-diëten, is carnivoor nog volstrekt onbekend. Sterker nog: het adagium luidt vaak 'minder vlees, meer groenten en fruit'. Soms raak. Maar soms juist niet. Zonde. Want voor sommigen blijkt uiteindelijk carnivoor, al dan niet tijdelijk, dé werkende interventie en daar is niks engs aan of mis mee.

Veel mensen met mentale klachten zijn zich niet bewust van de rol die voeding bij hun mentale klachten zou kunnen spelen. "Ik heb nou eenmaal ADHD, en wil medicatie of er mee leren omgaan". "Die depressie hangt samen met mijn trauma". Dat kan, maar hoeft niet het hele verhaal te zijn. Of mensen hebben beperkte ideeën over wat dan 'goede voeding' zou moeten zijn, terwijl dat misschien niet voor hén geldt, op dat moment. Sommige mensen beseffen zich niet dat ze inmiddels wellicht zó gevoelig zijn voor van alles, waaronder groenten en fruit, en nog maar zó weinig essentiele voeidingsstoffen kunnen opnemen bij hun huidige manier van eten, dat carnivoor voor hen op dat moment de beste voeding is.

De psycholoog vraagt vaak bij de intake niet eens naar voedingsgewoontes en -overgevoeligheden (!), laat staan dat het als factor wordt meegenomen in de diagnostiek en behandeling. Dat zou naar mijn mening wél moeten gebeuren. Er zijn mensen die kneiterdepressief rondlopen als gevolg van, bijvoorbeeld, voortdurende laaggradige ontstekingen, die de neurotransmitterstofwisseling in de hersenen nadelig beïnvloeden. Als dát het geval is, kan je heel lang praten met een psycholoog en zelfs enkele stoornis labels toebedeeld krijgen, maar dan worden er volgens mij toch wat kansen gemist.

Daarnaast zijn psychologen natuurlijk alert op 'eetstoornissen'. Als je vertelt dat je strikt carnivoor eet, kan het maar zo zijn dat je er ineens een stoornislabel bij krijgt, omdat je te dwangmatig met eenzijdige voeding bezig zou zijn, wat je gezondheid in de weg zou staan en zeer waarschijnlijk tekorten op zou leveren, en voor je het weet wordt dáár behandeling op geadviseerd... *

*Nuance hierbij is natuurlijk dat wanneer je gevoelig bent voor eetproblematiek, je inderdaad uit moet kijken met welke restrictieve manier van eten dan ook. Er is dan een risico dat je er in doorslaat, carnivoor of niet. Maar er zijn ook aanwijzingen dat je dan juist baat kunt hebben bij keto, of zelfs carnivoor. Vraag dan sowieso om begeleiding, kijk daarvoor bij Vind een zorgprofessional.